Vandaag is het “vertel eens een sprookje dag” Tenminste, dat heb ik me laten vertellen door iemand die me wat tips gaf over social media en bloggen. Ik heb even gezocht op de term, maar ik kom eigenlijk de term alleen maar tegen in zogenaamde “inhaakkalenders” en niet op andere pagina’s. Deze inhaakkalenders zouden handig zijn als je even niks zinnigs weet te schrijven. Of de inhakers ook daadwerkelijk bestaan of dat ze bedacht zijn om een inhaakkalender zinnig te maken, geen idee, maar ik heb een blog-onderwerp, win-win! Vertel eens een sprookje dag dus, echt waar of bedacht door een marketeer?

Hoe het ook zij, het zette me wel aan het denken…
Ik kan wel een sprookje gaan vertellen, maar dan wil ik eerst een stap terug doen. Wat is eigenlijk een sprookje? Is dat zuiver een verhaal met een ongeloofwaardig onderwerp en zou in de realiteit nog nooit kunnen gebeuren, is het een romantisch epos over prinsen, monsters en prinsessen, is het misschien een verhaal waar we een levensles uit kunnen halen?
Daarnaast, moet het eindigen met “ze leefden nog lang en gelukkig” of mag het ook een open einde zijn, waardoor je als lezer je eigen fantasie mag gebruiken hoe het verder met de hoofdpersonen afloopt?
Geen flauw idee eigenlijk, maar wat ik me wel afvroeg, geloof ik nog in sprookjes of zijn het toch dromen en wensen? Toen ik een paar jaar terug begon met dit blog, had ik al in de omschrijving staan:”Mijn ervaringen in de aanloop naar mijn eerste marathon” Nou… Die marathon moet nog steeds komen, ik zou medio 2016 de Berenloop doen, medio 2019 de marathon van Berlijn. Beide wegens blessures en ziekte tijdens de trainingen moeten afblazen. In november 2019 had ik besloten om te zoeken naar een marathon als ik 42 jaar en 195 dagen zou zijn. Dat zou ongeveer Sevilla moeten worden dus in februari 2021. Ik had mijn trainingen na een vervelende blessure weer opgepakt en de afstanden gingen de 10k alweer voorbij in leuke tijden. Ik had dus alle kansen mee om een daadwerkelijk doel te gaan halen nu. Aangezien ik nog te vaak dingen zelf besluit zonder overleg met mijn partner, had ik een klein detail over het hoofd gezien… Qua planning en trainingen is het misschien wel haalbaar, maar niet reëel eigenlijk, voornamelijk vanwege het financiële plaatje met betrekking tot vervoer en verblijf. Als ik het door zou zetten, kon de rest van het gezin niet op vakantie, daar was gewoon geen budget meer voor. Ik ben best een neurotische loper als het op trainingsschema’s aan komt en daarin best drammerig, maar een vakantie van het gezin op het spel zetten voor 1 marathon, dat ging me echt veel te ver. 

De teleurstelling was snel weggeslikt, aangezien de ratio overheerst…
Weer geen marathon in de planning, wegens (...) de zoveelste (legitieme) reden. Moet ik dan concluderen dat een marathon voor mij niet is weggelegd, dus alle effort die ik er al die jaren in heb gestoken zinloos is geweest? Is dat dan mijn sprookje? Een verhaal met een ongeloofwaardig onderwerp en zou in de realiteit nog nooit kunnen gebeuren, is het een romantisch epos over prinsen, monsters en prinsessen, is het misschien een verhaal waar we een levensles uit kunnen halen?

Misschien wel:
“Er was eens een gezinsvader die dolgraag een marathon wilde lopen, deze prins (sorry, geen betere analogie) kwam vele monsters tegen op zijn pad die hij stuk voor stuk moest verslaan om bij zijn prinses te komen. Hij is op het moment van schrijven weer rustig onderweg op zijn witte paard richting het kasteel, alert zijnde op eventueel nieuwe monsters. Of hij de prinses zal gaan veroveren, weten we niet, maar het heeft er wel alle schijn van. Wat kunnen we hiervan leren? Hoeveel tegenslagen je ook tegenkomt in je leven of sportcarrière, dapper en bedachtzaam doorvechten levert uiteindelijk de overwinning op. Wordt vervolgd dus.
Als dat mijn sprookje is, ja dan geloof ik in sprookjes, je mag het ook wel dromen noemen (nee, die zijn niet altijd bedrog)
Wat kan mij het ook allemaal schelen, ik ga een stukje lopen, de weergoden trotseren!

Rock n Roll!