Maar het is nog zo ver! Dat is het eerst wat door mijn hoofd schoot bij het maken van deze foto afgelopen zondagmorgen. Daar bij die hijskranen in het cirkeltje woon ik ongeveer. Mijn route had ik vooraf keurig geplot en dat klopt altijd vrij aardig. Toch leek het nog zo ver naar huis. Tegen mezelf zei ik dat ik de route wel goed had uitgezet, dat het erger lijkt dan het is. Ik heb mijn weg vervolgd en lekker op hetzelfde tempo doorgehobbeld. Toen ik dichterbij de bebouwde kom kwam, besloot ik er zelfs nog een extra lus aan vast te plakken, mijn benen voelden goed en geen noemenswaardige vermoeidheid. De afstand kwam nu een kilometer hoger uit dan gepland, met andere woorden, ik had mijn verstand moeten blijven volgen en niet mijn gevoel dat het nog zo heel ver was, dat leek maar zo.

Met veel dingen in het leven lijkt het soms moeilijker, verder of donkerder dan het is. We putten veel uit ervaring, maar toch kan ons gevoel ons aardig misleiden. Vaak is een doel toch vele malen dichterbij dan het leek. Hoe je je doel wilt bereiken, er vol gas induiken met gestrekt been, lekker steady doorgaan of opbreken in sub-doelen, er is één gemeenschappelijke factor: GAAN. Met stil blijven staan kom je nergens, "Do or do not, there is no try" aldus Master Yoda in Star Wars The Empire Strikes Back.

Zelf viel ik afgelopen zomer in een diep gat, na een hardnekkige blessure eind april kon ik echt niet meer hardlopen tijdelijk, dat vrat me compleet op. Ik zakte niet alleen fysiek weg, maar mentaal ook. Niet alleen vanwege het niet kunnen hardlopen, maar zonder mijn uitlaatklep had ik ook meer moeite om stress op het werk en privé af te vangen en een plek te geven. Na een zomerperiode van niks doen, zelfmedelijden radicale negatieve gedachtes en overmatig gebruik van de verkeerde substanties, mezelf een trap gegeven en hulp gevraagd aan mijn omgeving. Zo donker als ik het dacht te zien, was het eigenlijk niet in de realiteit. De oplossing was toch minder ver of moeilijk te bereiken. Het hardlopen heb ik weer voorzichtig opgepakt inmiddels. Daar waar ik een halve marathon onder de 2 uur fluitend liep, is 14 kilometer nu al een overwinning, 45 seconden per kilometer langzamer dan in april nog zelfs. Maar ook al lijkt een halve nog zo ver weg, de stappen zet ik, ik kom vooruit. Soms lijkt het nog steeds ver, te ver, maar andere dagen gaan als een briesje voorbij. Het belangrijkste is loop weer, met regelmaat, I do not try, but I just DO. Rock n Roll 🤘